Strony

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą domowo. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą domowo. Pokaż wszystkie posty

piątek, 20 września 2013

Pokoje dziecięce

Kosmetyczne zmiany zaszły w pokojach moich chłopaków.
U najstarszego pojawiła się grafitowa narzuta na łóżko. Ściągnęłam zasłonki do prania i korzystając z gołego okna, wyciągnęłam z czeluści szafy zasłonkę, którą kiedyś wydębiłam od koleżanki (ach, cudny wzór) i upituliłam w coś na kształt rolety rzymskiej szpilkami.  Uznałam, że zanim zacznę brać się za większe szycie najpierw spytam się lokatora co sądzi o materiale - jakby nie było - w kwiaty w swoim pokoju.
Materiał został zaakceptowany - tak więc muszę się dokształcić w necie jak zrobić domowym sposobem roletę na okno :)
Powiesiłam też dwa obrazki - dzieła Wiktora - na ścianie koło łóżka.



W pokoju młodszych zamieniłam miejscami komodę z regałem. Ten ostatni stanął teraz koło biurka.
Również zawiesiłam na ścianie ramki z dziełami :)
Zwróćcie uwagęna helikopter w zielonej ramce - powstał przy współpracy dziecka nr 1 i nr 2: starszy wycinał, młodszy naklejał. Jest genialny, moim zdaniem! Zbiorę się kiedyś, zeskanuję i wydrukuję jako plakat w większym rozmiarze.
W tym pokoju prym, niestety wiodą zabawki, które są wszędzie. Nie do końca ten pokój mi się podoba - jest jakiś taki...nie dokończony. 





Dawno nic nie było z serii "a dzieci powiedziały":


Parę dni temu odgrzewam w piecu pizzerinki (takie małe pizze). Wykładam na duży talerz i ostrzegam:
- Jasiek, nie bierz jeszcze, trzeba poczekać, bo jest gorące!
Jasiek: a one nie mogą poczekać na moim talerzyku?

czwartek, 1 sierpnia 2013

Wieści z frontu drzwiowego i nie tylko

Właśnie zorientowałam się, że od mojego ostatniego wpisu minął blisko miesiąc. Mój zastój robótkowy dalej trwa. Jakoś z szydełkiem mi nie po drodze - wszystkie siły chyba zużyłam na bluzeczkę (która, nota bene ma za długie trochę ramiączka. Ale na samą myśl, że miałabym ZNÓW coś w niej pruć, robi mi się słabo...). Próbuję dziecku nr 1 wydziergać nową osłonę górnej lampy - ale idzie mi jak krew z nosa

Oto zaczątek osłony. Na razie wygląda to wszystko bardzo mizernie

Próbowałam jakoś pobudzić moją wenę przeglądając pisemka szydełkowe - ale nic z tego. Wszystko wydaje mi się nijakie i wtórne (inna sprawa, że różnych gazetek mam tyle, że zaczynam zauważać powtarzające się schematy w nowo wydawanych). 
Może na jesieni będzie lepiej?

A jak idą sprawy związane z mieszkaniem?
Cóż... Uwierzycie, że dalej nie mam drzwi? To znaczy, w sumie mam. O, proszę:



25 lipca dostałam długo oczekiwany sms od sklepu, że ościeżnice są gotowe do odbioru. Polecieliśmy z mężem w te pędy. A na miejscu widzę jak obsługa sklepu coraz bardziej nerwowo przeszukuje magazyn. Pomyślałam, że jeśli coś zgubili, to nawet się nie zdziwię. Jakby wpisuje się w kontekst tego całęgo remontu.
Rzeczywiście okazało się, że jedna z ościeżnic tajemniczo rozpłynęła się w powietrzu. Zaraz zostało złożone zamówienie, a ja zostałąm solennie zapewniona, że będę czekać zaledwie 5 dni i na pewno 30 czerwca  lipca będzie do odbioru.
30 czerwca lipca spędziłam wisząc na telefonie i dopytując się co z moją ościeżnicą - bo miała być, a tu smsa powiadamiącego ani widu ani słychu.
Wisiałam tak na telefonie również przez większość dnia następnego. Wysłuchałam kolejno, że:
- Była awaria systemu i opóźnił im się rozładunek
- Rozładunek jest w trakcie
- Nic nie wiedzą, pewnie dalej trwa rozładunek
- Najlepiej jak zadzwonię do punktu obsługi klienta
- Hm.. najlepiej będzie jak zadzwonię na dział drzewny
- Tak... ościeżnica. Pewnie jeszcze nie wprowadzono dostawy do systemu. Proszę się kontaktować z punktem obsługi klienta
- Pewnie jeszcze nie wprowadzono dostawy do systemu. Proszę się kontaktować z działem drzewnym
- Proszę zadzwonić po 16
- Proszę czekać na smsa z samego rana
- Proszę czekać

Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!

Szczęśliwie następnego dnia wieczorem udało odebrać ościeżnicę, udało się umówić montażystów i podobno jutro zacznie się podejście nr 2 i być może już po dwóch miesiącach zostanę szczęśliwą posiadaczką drzwi ;)


Za to doszły nowe elementy w pokoju u chłopaków. U młodszych pojawiły się szafy. Muszę powiedzieć, że system STUVA z Ikei jest bardzo fajny




W obu pokojach pojawiło się również dzieło mojej zdolnej koleżanki Agakakakaki, czyli chorągiewki:




 Nie dam ogólnego rzutu na pokój dziecka nr 1, bo jego stan na to nie pozwala;) Głownie ze względu na Himalaje prania, którym zarzuciłam łóżko ;)


A jak u innych szydełkowanie? Może ktoś jeszcze ma taką fazę na niechcenie jak ja?


poniedziałek, 10 czerwca 2013

Mieszkaniowo cd

Duży pokój


Pokój dzienny na początku był żółty. Fajnie to wyglądało, gdy z rana zaglądało do nas słońce - tak optymistycznie się robiło.







Jak widać z czasem przybyło regałów na książki, zmienił się dywan. Kanapa jest ta sama, tylko przykryta narzutą. Granatowy kolor plus rodzaj materiału przy dwóch kotach i dzieciach był koszmarem!


 Z czasem jednak kolor mi się opatrzył.


Żółć ustąpiła miejscu kolorowi, który w założeniu miał być neutralnym szarym, a wyszedł szary wpadający w błękit


Na zdjęciu widać też fragment kanapy: granatowa została tak wymaltretowana, wybrudzona i obdrapana - że się z nią pożegnaliśmy. Jej miejsce zajął ikeowski Ektorp . Pierwotnie w czerwonej sukience, potem zyskał ubranie zapasowe,szare. Aktualnie czerwień mi jakoś nie podchodzi - i najczęściej kanapa występuje w wersji szarej. 

W zeszłym roku nadszedł czas na zmiany;) Ściana pomazana przez moich twórczych chłopaków, zdecydowanie wymagała odświeżenia. Padło również na szarość, ale w trochę innym odcieniu. Przy okazji zaszalałam i część regałów na książki zmieniła kolor na biały. Nie wszystkie: mąż swojej części i jej bukowej barwy bronił jak niepodległości i obronił :)
Przy okazji odsuwania mebli, zmieniliśmy trochę układ


Część mężowska. Widoczny na zdjęciu stół to przemalowany na szaro dawny stół kuchenny. 


Część przemalowana. Na komodach w późniejszym okresie stanie docelowo telewizor - trzeba było przeciągnąć kabel pod niego. Komody zostały w swoim pierwotnym wybarwieniu. Po pierwsze znów zaprotestował mąż, po drugie wydawało mi się - i dalej wydaje, że jak je maznę na biało, to już będzie za dużo szczęścia. Cały czas szukam na nie pomysłu. 


Po blisko roku doszłam do wniosku, że jednak znudziło mi się takie ustawienie. Że nie wygodnie ogląda się tv, bo kanapa stoi bokiem, że światło z okna odbija się w ekranie.
Raz, dwa, trzy - wróciliśmy do starej koncepcji






Kuchnia


Kuchnia na początku była zielonkawa




Pewnego pięknego dnia po odprowadzeniu dziecka nr 1 do przedszkola, złapałam wiaderko z resztą niebieskiej farby i w ciągu 2 godzin kuchnia stała się blue :)



W zeszłym roku, w trakcie malowania dużego pokoju, kolor ścian w kuchni również ewoluował







Przedpokój

Najmniej udany. W dodatku z racji wielkiej wbudowanej szafy - niewiele można w nim zdziałać. Szafiszcze okropne. Najgorsze, że forma i kolorystyka wybrana przeze mnie. Nie wiem co mną wtedy kierowało.
Kolor ścian pierwotnie kremowy? Budyniowy?






W którymś momencie doszłam do wniosku, że mam dosyć tego budyniu na ścianie, że jest mdło i poszłam w zieleń. Farba była wybierana na czuja - i niestety ten czuj nie do końca wyszedł mi dobrze ;) Aktualnie dumam nad zmianą koloru - ale nie wiem czy pójść w biały, w jakiś off white, a może dalej zielony tylko jakiś cieplejszy odcień? Wszystko komplikuje mało urodziwa szafa







No i jeszcze muszę pamiętać, że lada dzień wszystkie drzwi będą białe.

Uff. Koniec. Przynajmniej chwilowo :P








Mieszkaniowo

Jesteście wierne kolorom, meblom, ich ustawieniu? U mnie to się zmienia - i za każdym razem mam wrażenie, że znalazłam idealną kolorystykę i idealne ustawienie mebli :))
Gdy wprowadzaliśmy się do naszego aktualnego mieszkania, miałam wizję kolorów. Przez wiele lat mieszkałam wśród białych ścian i żądna byłam zmiany. Każde pomieszczenie było inne: przedpokój kremowy, pokój dziecięcy błękitny, sypialnia miała bordową ścianę, duży pokój żółty, a kuchnia zielona.
Jedynie łazienka ostała się z białymi ścianami.
Po siedmiu latach żadne pomieszczenie nie ostało się w swojej pierwotnej formie. Zmieniały się kolory ścian, przeznaczenie pokojów, meble zmieniały swój kolor czasem i przeznaczenie.
Przez ostatnie lata podobał mi się styl sielski: dużo drewna, bibelotów. Potem zaczęłam ewoluować w kierunku bieli (z przerwą na różne fascynacje kolorystyczne w okresach ciąż ;) Na przykład ciąża nr 2 przebiegła pod znakiem czerwieni i zielonego). Ostatnio zaczęłam odkrywać, że zaczyna mnie ciągnąć ku bardziej prostym, nowoczesnym formom.  Oczywiście większość tego dzieje się w mojej głowie tylko i jedynie - bo nie mam możliwości zmiany wyposażenia w zależności od moich aktualnych preferencji.
Gdybym dziś urządzała mieszkanie, podjęłabym zupełnie inne decyzje niż te parę lat temu - ale to pewnie sporo osób tak ma.
Zapraszam na obchód :)


Pokój większy

Pierwotnie był naszą sypialnią. Jedna ściana była czerwona




Dwa ostatnie zdjęcia z czasów, gdy w sypialni urzędowało dziecko nr 2


Gdy okazało się, że jestem w trzeciej ciąży, zamieniliśmy się z chłopakami pokojami. I tak nasza byłą sypialnia zamieniła się w pokój dziecięcy.
Najpierw trzeba było się pozbyć czerwieni


A potem pomalować kolorem docelowym



gotowy pokój krótko po ukończeniu wyglądał tak:





W trakcie dwóch lat zniknął dywan zasikiwany permanentnie podczas odpieluszania dziecka nr 2, regały zmieniały swoje położenie, doszła komoda, dwa biureczka, półki. Regał, na którym są książki wyleciał na balkon i robił jako kwietnik (teraz się zastanawiam dlaczego? Chyba przestał się mieścić po wprowadzeniu komody - a ta była konieczna na ubrania dziecka nr 3).
Aż nadszedł dzień, w którym odkryłam, że w szafie całą ściana jest z grzybem... 
Pokój po skuciu części tynków, osuszeniu i naprawie, zyskał nowy kolor. Jaki?
Biały :)))


Lustrzana szafa widoczna na poprzednich zdjęciach została tylko wspomnieniem - część jej konstrukcji również objął grzyb. Oprócz tego była przykładem, niestety partactwa ekipy, która ją wyprodukowała. Ci sami ludzie robili nam również pawlacz i szafę w mniejszym pokoju - kiedyś opiszę jak to wyglądało. Było równie ciekawie jak przy łazience...



Pokój mniejszy


Pokój ten od początku miał być pokojem dziecięcym. Cóż, gdy się wprowadzaliśmy byliśmy szczęśliwymi rodzicami tylko jednego dziecka ;)
Pomieszczenie to pierwotnie było błękitne. Nawet teraz uważam, że był to bardzo sympatyczny kolor




Malunek na ścianie to moje "dzieło". Wykonane ze względów oszczędnościowych farbami plakatowymi ;)
Gdy zaprojektowaliśmy szafę do tego pokoju, jej część zasłoniłaby Kubusia Puchatka. Pokój został więc przemalowany - to było w trakcie ciąży nr 2, a wtedy, jak już pisałam miałam między innymi fazę na zielony




Większość mebli widocznych w tym pokoju było pierwotnie sosnowych. W szale wicia gniazda przemalowałam je na biało. Widoczny na zdjęciu ikeowski trofast, robi aktualnie jako kwietnik na balkonie.

Gdy została podjęta decyzja o zamianie pokoi, pokój chłopaków został przemalowany. A razem z nim nasze łóżko i szafki nocne. Na jaki kolor? Na biały, oczywiście (faza na białe meble trwała i trwa nadal)




Historia zatoczyła koło - i pokój znów stał się pokojem dziecka nr 1. Obiektywnie rzecz biorąc ściany wymagają odświeżenia - ale chwilowo spasowaliśmy. Trochę zmęczeni jesteśmy tym całym zamieszaniem remontowo - łazienkowym


Lampa pójdzie do zmiany







Historia kuchni, przedpokoju i dużego pokoju wkrótce;). Historia łazienki jest już znana.


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...